مهدویت

  پيدايش بابیت و بابيگرى در عصر استعمار مربوط به سيد على محمد باب است.
وى فرزند محمد رضاى بزاز شيرازى است و در سال 1235 هجرى قمرى در شيراز متولد شد. در سن هفده سالگى به شغل پدر مشغول گرديد و براى تجارت به بندر بوشهر رفت. چون از مسائل مذهبى دم مى زد، در پناه قيافه محجوب و چهره زيبا و حسن خلق و سلوك با مردم، توانست عده ا ى را به خود جلب كند . پس ازپنج سال به شيراز برگشت و تجارت را رها ساخت.
از آن پس سفرى به مكه كرد و از آن جا به عراق رفت و دو سه سال دركربلا در سلك شاگردان و مریدان سيدكاظم رشتى كه از شاگردان شيخ احمد احسايى بود در آمد و مورد توجه استادش- سيد- قرارگرفت. او چون در زهد و عبادت و رياضت، ظاهرى فريبنده داشت، پس از مرگ سيد كاظم رشتى، مورد توجه مريدان و ديگر شاگردان او واقع شد. در 24 سالگى نخست، دعوى بابیت يعنى دَرِ ورود به حضرت مهدى (ع) و سپس دعوى مهدويت كرد. پس از مدتى قدم فراترگذاشت وكتابى را تدوين كرد و به منامبت آيات سوره الرحمن، ادعا نمود كه خداوند كتابِ بيان را بر وى نازل نموده است و اين آيات اشاره به او داردكه منظور از انسان على محمد باب است و مراد از بيان كتابى است كه بر او نازل شده. گذشته از تدوين كتاب بيان ، باب، خود را ملقب به ذِكر كرد و مدعى شد كه مراد از آيه "انا نحن نزلنا الذکر و آيه فاسئلو اهل الذکر اوست.
سيد على محمد باب از عراق به بوشهر بازگشت و در اصفهان، مازندران، تبریز، تهران، آذربايجان و زنجان پيروانى يافت و بالاخره در سال 1266 هجرى در تبريز به فتواى علماء و فرمان شاه، وى را اعدام كردند. (1)