در این فصل  قضایای کسانی را می خوانید که در عالم رویا به حضور مقدس حضرت بقیه الله(عج) رسیده اند و خوابشان توأم با معجزه یا امثال آن بوده است و همین موجب اعتماد بر آن رویا شده است .

در این بخش قضایای کسانی نقل شده است که امام زمان علیه السلام را در حالت مشاهده و مکاشفه زیارت کرده اند.

تعریف مکاشفه و مشاهده:
حالتی است بین خواب و بیداری - نه آن که فقط قبل از خوابیدن باشد- و شخصی که مکاشفه برایش اتفاق می افتد چیزهایی را می بیند که مربوط به حواس ظاهری نیستند؛ بلکه به ادراکات روحی و معنوی او برمی گردند.
همان گونه که انسان وقتی خوابی می بیند، این دیدن و شنیدن در خواب، با چشم و گوش ظاهری نیست. فرقی که مکاشفه با خواب دارد این است که، شخص خواب، حواس ظاهری اش چیزی را درک نمی کنند؛ اما در مکاشفه، ضمن این که روح مشغول درک حقایق است، در همان زمان گوش ظاهری، صداهای اطراف را هم می شنود.
حال اگر روح با قدرت و تمرکز بیشتری عمل کند و در هنگام ادراک مطالب، چشم انسان نیز باز باشد این حالت را مشاهده می نامند.
این حالات غالباً نشان دهنده آن است که، شخص نسبت به چیزی که در مکاشفه یا مشاهده دیده است علاقه زیادی دارد و به خاطر انقطاع از دیگران و اطراف خود، چنین حالتی را به طور موقت یا دائم بدست آورده است.

در این بخش جریان افرادی را می خوانید که متوجه نور، صدا، عِطر و یا جلوه دیگری
از حضرت ولیّ عصر(عج) شده اند.

در این بخش حکایات کسانی از نظرتان می گذرد که به دیدار حضرتش نائل گشته و شیفته جمال دلربای آن امام(عج) بزرگوار شده اند اما در حین حضور، ایشان را نشناخته اند و بعد از رفتن آن حضرت متوجه این فوز عظیم شده اند.

در این قسمت داستان توسل و استغاثه دوستداران امام زمان(عج)، نقل شده است.

در این بخش حکایات کسانی از نظرتان می گذرد که به دیدار حضرتش نائل گشته و شیفته جمال دلربای آن امام(عج) بزرگوار شده اند اما در حین حضور، ایشان را نشناخته اند و بعد از رفتن آن حضرت متوجه این فوز عظیم شده اند.

در این بخش قضایای کسانی را می خوانید که در بیداری به محضر حضرت ولیّ عصر ارواحنا فداه راه یافته اند و در هنگام تشرّف آن حضرت را شناخته اند.