عمران بن اشهم که فرزندان سلیمان بن داوود بود با بانویى به نام (( حِنه )) ازدواج کرد و خواهر حنه به نام (( اشیاع )) با ذکریا ازدواج نمود. سالها گذشت ولى این دو خواهر داراى فرزندى نشدند.
حنه روزى زیر درختى نشسته بود، پرنده اى را دید که به جوجه هاى خود غذا مى دهد، مشاهده این محبت مادرانه ، آتش عشق فرزند داشتن را در دل او شعله ور ساخت . هماندم از صمیم دل از درگاه خدا تقاضاى فرزندى کرد. چیزى نگذشت که این دعاى خالص به اجابت رسید. (۲۲۷)
حنه باردار شد و به هنگام باردارى نذر کرد که وقتى فرزندش به دنیا آمد (هنگامى که به حد توانایى رسید) او را به عنوان خدمتکار مسجد بیت المقدس قرار دهد. یعنى به نظافت و خدمات مسجد بپردازد و بعد از فراغت مشغول عبادت و نیایش پروردگار شود.
طولى نکشید که دخترى از او متولد شد و نامش را مریم گذاشت . (۲۲۸)
از این رو که واژه مریم در لغت آنها به معنى (( زن عبادتکار )) بود.
هنگامى که مریم به حد توانایى رسید، مادرش به نذر خود ادا کرد. مریم را به بیت المقدس برد و او را به عنوان خدمتگذار به مسجد اقصى تقدیم نمود. و گهگاه به آنجا مى رفت و از دخترش خبر مى گرفت و سپس به خانه باز مى گشت .
در مورد سرپرستى مریم (س ) بیش از همه حضرت زکریا علیه السلام پیش دستى مى کرد. با توجه به اینک همسرش خاله مریم بود، سرانجام پس از قرعه کشى ، زکریا علیه السلام براى سرپرستى مریم (س ) تعیین شد. (۲۲۹)
زکریا همچون پدرى مهربان ، احتیاط کامل را در حفظ و نگهدار مریم بر عهده داشت . مریم وقتى که نه ساله شد روزها روزه مى گرفت و شبها به عبادت مى گذراند و آنچنان ارتباطش با خدا و انقطاعش از امور دنیا محکم بود که از عابدان و علماى زاهد و برجسته بنى اسرائیل پیشى گرفت .
مقام او بر اثر عبادت ، خلوص و پاکى به جایى رسید که خداوند او را به طرز نیکویى پذیرفت و گیاه وجود او را به طرز شایسته رویانید. هر زمان زکریا کنار محراب او مى رفت غذاى مخصوص (بهشتى ) در آنجا مى دید. از او مى پرسید: (( این غذا را از کجا آورده اى ؟ )) مریم جواب داد: (( این از ناحیه خداست ، خداوند هر کس را بخواند بى حساب روزى مى دهد. ))
زکریا که همسرش نازا بود آرزو کرد او نیز داراى چنین فرزندى باشد و از خداوند تقاضاى فرزند کرد. طولى نکشید که خداوند او را به پسرى به نام یحیى علیه السلام بشارت داد... (۲۳۰)
خداوند مقام ارجمند مریم را در قرآن (آیه ۴۲ آل عمران ) چنین بیان مى کند:
به یاد آورید، هنگامى را که فرشتگان گفتند: اى مریم ! خدا تو را برگزیده و پاک ساخته و بر تمام جهان برترى داده است .
