یا مجیر

شب و روز همچنان مى گذشت . هفته ها و ماهها به دنبال هم گذر مى کرد، و به همین ترتیب ولادت ابراهیم علیه السلام نزدیک مى شد. مادر قویدل و شجاع ابراهیم علیه السلام همواره در این فکر بود که هنگام زایمان کجا رود و چگونه فرزندش را از گزند جلادان حفظ نماید؟!
در آن عصر، قانونى در میان مردم رواج داشت که زنان در هنگام قاعدگى به بیرون شهر مى رفتند و پس از پایان آن به شهر باز مى گشتند. مادر ابراهیم علیه السلام تصمیم گرفت به بهانه این قانون و رسم ، از شهر بیرون برود و در کنار کوهى غارى را پیدا کند و در آنجا دور از دید مردم ، شاهد تولد نوزادش ‍ باشد.
همین تصمیم اجرا شد. مادر با کمال مراقبت از شهر خارج گردید و خود را به غارى رسانید و در آنجا درد زایمان به او دست داد.
طولى نکشید که ابراهیم علیه السلام در همانجا دیده به جهان گشود. کودکى که در همان وقت نور و شکوه خاصى که نشانگر آینده درخشان او بود، از چهره اش دیده مى شد.
مادر نگران بود که آیا کودکش را در غار بگذارد، یا به شهر بیاورد. سرانجام براى حفظ او تصمیم گرفت او را در پارچه اى پیچیده ، در همان غار بگذارد، و هر چند وقتى به سراغ او رفته و به او شیر دهد.
مادر او را در میان غار گذاشت و براى حفظ او از گزند جانوران ، در غار را سنگچین کرده به شهر بازگشت ، و از آن پس هر چند روزى یک بار مخفیانه و گاهى شبانه خود را به غار رسانده و از پسرش دیدار مى کرد و شیرش ‍ مى داد. ولى یکبار متوجه شد که ابراهیم علیه السلام (به لطف خدا) انگشت بزرگ دستش را بر دهان نهاده و به جاى پستان مادر از آن شیر جارى است ...
بدین ترتیب این مادر و پسر در آن دوران وحشتناک با تحمل مشقتها و رنجهاى گوناگون با مقاومت بى نظیر خود، ماهها و سالها به زندگى مخفى خود ادامه دادند و حاضر نشدند تسلیم حکومت ستمگر نمرود گردند تا آن اینکه سیزده سال از عمر ابراهیم گذشت . ^(۹۴)
آرى ، حضرت ابراهیم علیه السلام براى دور ماندن از خطر دژخیمان سنگدل نمرود، ۱۳ سال در میان غار زندگى کرد و در حقیقت در زندان طبیعت به سر برد. همواره سقف غار و دیوارهاى تاریک و وحشتزاى آن را مى دید، گاهى مادر رنجدیده اش مخفیانه به ملاقاتش مى آمد و گاهى سر از غار بیرون مى آورد و کوه ها و دشت سرسبز و افق نیلگون را تماشا مى کرد و بر خداشناسى و فکر باز و نشاط روحیه خود مى افزود و منتظر بود که روزى فرا رسد و از زندان غار بیرون آید و در فضاى باز قدم بگذارد و مردم را از پرستش نمرود باز دارد...