در سرزمین بین النهرین (۸۹) ، شهرى زیبا و پر جمعیت به نام بابل قرار داشت که روزگارى اسکندر آن را پایتخت ناحیه شرقى امپراطورى خود نمرود بود و طاغوتى دیکتاتور به نام نمرود فرزند کوش بن حام آن جا سلطنت مى کرد.
بابل پایتخت نمرود، غرق در بت پرستى و انحرافات مختلف و فساد بود. هوسبازى ، شرابخوارى ، قمار، آلودگیهاى جنسى ، فساد مالى و هر گونه زشتى ، از در و دیوار آن مى بارید.



