حضرت نوح علیه السلام همواره به یاد خدا بود و لحظه اى از ارتباط و پیوند با خدا غافل نمى ماند. هنگامى که او و ایمان آوردندگانش سوار کشتى شدند، نوح به همراه چنین گفت :
ارکبو فیها بسم الله مجراها و مرساها ان ربى لغفور رحیم : (۶۵)
به نام خدا بر کشتى سوار شوید و به هنگام حرکت کشتى و توقف آن از خدا یاد کنید که پرودگارم آمرزنده و مهربان است .
هنگامى که کشتى به سوى سرزمین مکه روانه شد، نوح علیه السلام در میان کشتى قصد انجام حج عمره کرد؛ همانجا مُحرم شد و آن کشتى به امر خدا هفت بار در محاذى کعبه طواف کرد و حضرت نوح و همراهان حج عمره را با تمام اعمالش انجام دادند. (۶۶)
امام رضا علیه السلام فرمود: هنگامى که نوح علیه السلام سوار کشتى شد و کشتى بر فراز آب قرار گرفت ، خداوند به نوح علیه السلام چنین وحى کرد:
اى نوح ! اگر ترس غرق شدن دارى ، هزار بار مرا تهلیل کن (یعنى هزار بار بگو: لا اله الا الله ) سپس درخواست نجات خود را از من بخواه که من تو و همراهانت را نجات خواهم داد.
هنگامى که حضرت نوح علیه السلام و همراهان ، در کشتى قرار گرفتند و کشتى حرکت کرد، و طناب ضخیم کشتى بالا آمد و در جاى خود مستقر شد، طوفان تندى وزید. طوفان به قدرى شدید و سریع کشتى را احاطه کرد که براى نوح علیه السلام فرصت گفتن هزار بار (( لا اله الا الله )) میسر نشد. او که در خطر غرق شدن قرار گرفته بود بى درنگ به زبان سریانى گفت :
هلولیا الفا الفا یا ماریا اتقن :
هزار بار مى گویم (( لا اله الا الله )) اى پرودگار من ! اصلاح کن .
در این هنگام کشتى از حرکتهاى شدید آرام گرفت و به طور موزون به حرکت خود ادامه داد. نوح علیه السلام گفت : (( سخنى که خداوند به خاطر آن ، مرا از غرق شدن نجات بخشید، سزاوار است که از من جدا نگردد. )) لذا کلمه (( الا اله الا الله - الف مره )) را در نگین انگشترش حک نمود تا همیشه این کلمه همراهش بوده و به یاد خداى یکتا و بى همتا باشد. (۶۷)
به این ترتیب مى بینیم حضرت نوح علیه السلام همواره به یاد خدا بود و از توحید و یکتاپرستى سخن مى گفت و او را عبادت مى کرد و در گفتار و کردارش از هر گونه شرک دورى مى جست .
