با اینکه بین آدم علیه السلام و نوح علیه السلام هشت واسطه (نسل ) وجود داشت و حدود ۱۶۴۲ سال فاصله بود، (۱۹) آدم علیه السلام مردم زمان خود را به آمدن حضرت نوح علیه السلام بشارت داد، به این ترتیب :
هنگامى که آدم علیه السلام روزهاى آخر پیامبرى خود را مى پیمود، خداوند به او وحى کرد که رشته نبوت ادامه مى یابد، و این رشته با مرگ تو قطع نخواهد شد و تا قیامت ادامه خواهد یافت . در این فاصله تا آمدن نوح علیه السلام ، زمین از حجت خالى نمى ماند و ما از نسل تو، افرادى را براى راهنمایى و هدایت مردم مى فرستیم ، تا دین مرا به مردم بشناسانند و آنها را به اطاعت از من دعوت کنند. آنگاه خداوند آمدن حضرت نوح علیه السلام را به آدم مژده داد. حضرت آدم علیه السلام به مردم چنین اعلام کرد:
اى مردم ! خداوند در آینده پیامبرى به نام نوح علیه السلام مبعوث مى کند، او مردم را به سوى خداى یکتا دعوت مى نماید، ولى قوم او، او را تکذیب مى کنند. خداوند آنها را به طوفانى شدید به هلاکت مى رساند. من به شما سفارش مى کنم که هر کس از شما زمان او را تصدیق کند و از او پیروى نماید، که در این صورت از غرق شدن در طوفان ، مصون مى ماند.
آدم علیه السلام این وصیت را به وصى خود (( هبه الله )) (یکى از فرزندانش به نام شیث ) نمود و با او عهد کرد که هر سال در روز عید، این وصیت (بشارت به آمدن نوح علیه السلام ) را به مردم اعلام کند. هبه الله به این وصیت عمل کرد و هر سال در روز عید، مژده آمدن نوح علیه السلام را به مردم اعلام مى نمود.
سرانجام همان گونه که آدم وصیت کرده بود و هبه الله هر سال آن را یاد آورى مى کرد، حضرت نوح علیه السلام ظهور کرد و پیامبرى خود را اعلام نمود. عده اى بر اساس وصیت آدم علیه السلام به نوح علیه السلام ایمان آوردند و او را تصدیق کردند (۲۰) و بسیارى هم تکذیب نموده و بر اثر بلاى طوفان عظیم ، به هلاک رسیدند.
