حضرت نوح علیه السلام همواره به یاد خدا بود و لحظه اى از ارتباط و پیوند با خدا غافل نمى ماند. هنگامى که او و ایمان آوردندگانش سوار کشتى شدند، نوح به همراه چنین گفت :
ارکبو فیها بسم الله مجراها و مرساها ان ربى لغفور رحیم : ^(۶۵)
به نام خدا بر کشتى سوار شوید و به هنگام حرکت کشتى و توقف آن از خدا یاد کنید که پرودگارم آمرزنده و مهربان است .

با اینکه بین آدم علیه السلام و نوح علیه السلام هشت واسطه (نسل ) وجود داشت و حدود ۱۶۴۲ سال فاصله بود، ^(۱۹) آدم علیه السلام مردم زمان خود را به آمدن حضرت نوح علیه السلام بشارت داد، به این ترتیب :

هنگامى که نوح علیه السلام به پیامبرى مبعوث شد، جهان غرق در خرافات ، بت پرستیها، آلودگیها و انحرافات گوناگون بود. مردم داراى انواع بتها و براى هر کدام نامى گذاشته بودند و با دلبستگى عجیبى آنها را مى پرستیدند و به آنها برکات و خوشبختى مى طلبیدند و در گرفتاریها به آنها پناه مى بردند.
روایت شده حضرت نوح علیه السلام پیکر مطهر آدم علیه السلام را در کوه هند (در میان قبرى به طور امانت ) نهاده بود و از آن نگهبانى مى کرد تا کافران به عنوان پرستش ، قبر آدم علیه السلام (احقاف / ۳۵) را طواف نکنند، شیطان به کافران چنین القا کرد: (( اینها (نوح و قبیله اش ) افتخار مى کنند که از فرزندان آدم هستند، ولى شما از فرزندان آدم نیستید، من به شما بگویم که آدم ، جسدى بیش نیست ، من همانند آن را براى شما درست مى کنم ، آنگاه آن را طواف کنید. )) سپس پنج عدد بت ساخت و آنها را به به پرستش آن بت وادار کرد، نام آنها عبارت بود از: ود، سواع ، یغوث ، یعوق و نسر ^(۲۱) به ترتیب این بتها تا عصر پیامبر اسلام صلى الله علیه و آله باقى ماندند و مورد پرستش قبایل مختلف قرار گرفتند. ^(۲۲)

قوم نوح در مرام باطل و بیهوده خود، بسیار لجوج و یک دنده بودند، به قدرى به پاى عقیده آلوده خود ایستادگى داشتند که حاضر بودند بمیرند ولى از عقیده خود دست برندارند.
لجاجت را به جایى رساندند که دست فرزندان خود را گرفته و نزد نوح علیه السلام مى آوردند و به آنها سفارش مى کردند که : (( مبادا سخنان این پیر مرد را گوش کنید، و این پیر شما را فریب دهد. ))

روزى حضرت نوح علیه السلام بر فراز کوهى رفت و با صداى بلند گفت : لا اله الا الله ، انا رسول الله :
معبودى جز خداى یکتا نیست (بتها را نپرستید و آنها را شریک خدا قرار ندهید) من فرستاده خدا هستم .
سران بت پرست ، از دعوت نوح علیه السلام آن چنان عاصى و عصبانى شدند که به گِرد آن پیرمرد نورانى و ملکوتى اجتماع نموده و به او ناسزا گفتند و سپس به او حمله کردند و آن قدر او را زدند که بیهوش بر زمین افتاد؛ ولى وقتى آن مرد خدا به هوش آمد، فرمود:

نوح علیه السلام در هدایت و تبلیغ قوم خود، بسیار ایثارگرى مى کرد و به آنها چون فرزند دلبند خود مى نگریست و همواره در اندیشه نجات آنها بود. از آلودگى آنها چون فرزندان دلبند خود مى نگریست و همواره در اندیشه نجات آنها بود. از آلودگى آنها غصه مى خورد و (همانند پدرى که فرزندش ‍ اعتیاد به هروئین دارد، رنج مى برد و) آزرده مى شد. از این رو شب و روز آنها را دعوت مى کرد تا بلکه آنها را نجات دهد.
نوح علیه السلام براى اینکه دعوتش در آن سنگدلان نفوذ کند، سه برنامه مختلف را دنبال کرد، گاه آنها را به طور مخفیانه و محرمانه دعوت مى کرد و گاه دعوت علنى و

حضرت نوح علیه السلام همسرى منافق ^(۳۴) داشت . یک سال بر اثر نیامدن باران ، قحطى شد، جمعى از مردم تصمیم گرفتند نزد حضرت نوح علیه السلام بروند و از او بخواهند دعا کند تا باران بیاید. حضرت در روستایى سکونت داشت ، آنها به آن روستا و به خانه او رسیدند؛ در خانه را زدند، زن حضرت از خانه بیرون آمد، آنها گفتند: (( نوح کجاست ؟ آمده ایم از او بخواهیم دعا کند تا باران بیاید )) زن گفت : اگر دعاى نوح مستجاب مى شد، براى خود ما دعا مى کرد که وضع زندگیمان خوب شود! او اکنون به بیابان رفته تا هیزم جمع کرده و بفروشد، و آن چنان مقامى هم ندارد که دعایش مستجاب گردد. ^(۳۵)