شهر کوفه، در عصر امام حسین(ع) از شهرهای تازه تأسیس و پرجمعیت عراق و جهان اسلام بود و بیش از چهار سال مقر خلافت امام علی بن ابی طالب(ع) و کانون شیعیان مخلص و وفادار آن حضرت به شمار می آمد. مؤمنان و دوستداران اهل بیت(ع) در این شهر، در پیروی از امامان معصوم(ع) و فداکاری در راه اهداف آنان، همیشه پیش تاز و پر تحرک بودند؛ گرچه وجود افرادی دو چهره، منافق و سست ایمان در میان آن ها، در مواقع حساس و خطرناک، زیان های زیادی متوجه اهل بیت(ع) نمود، ولی با این حال، شیعیان و محبان اهل بیت(ع) در این شهر، همیشه مورد توجه اهل بیت(ع) و حساسیت دشمنان اهل بیت(ع) و زمامداران غاصب عصر خویش قرار داشتند.
اهالی کوفه پس از آن که از هجرت اعتراض آمیز اباعبدالله الحسین(ع) از مدینه منوره به مکه معظمه با خبر شدند، انجمن های چندی برگزار کرده و به این نتیجه رسیدند که آن حضرت را به کوفه دعوت کرده و وی را یاری دهند و بار دیگر شاهد عدالت علوی، از سوی امام حسین(ع) در این شهر باشند.
آنان، نامه هایی برای امام حسین(ع) نوشته و وی را به کوفه دعوت کردند. اسامی برخی از امضا کنندگان نامه ها عبارت بود از: حبیب بن مظاهر، سلیمان بن صرد خزایی، مسیب بن نجبه، رفاعه بن شداد، شبث بن ربعی، حجّار بن ابجر، عبدالله بن وال، یزید بن حارث، عروه بن قیس، عمرو بن حجاج و محمد بن عمر تمیمی.
برخی از آن ها از یاران معروف حضرت علی(ع) و در رکاب آن حضرت بر علیه دشمنانش، جنگ ها و نبردهایی کرده و هم اینک قصد یاری فرزندش امام حسین(ع) را نمودند.
به هر روی، نخستین نامه کوفیان در دهم ماه مبارک رمضان سال ۶۰ قمری به دست امام حسین(ع) رسید و از آن پس، نامه های فراوان دیگری پی در پی به محضر آن حضرت ارسال می شد. در برخی از این نامه ها آمده بود: امّا بعد، باغ های کوفه سبز و خرم گشته و میوه های آن رسیده است. هرگاه اراده ات تعلق گرفت، با لشگریان پیروزت به سوی ما بیا.
در نامه دیگر آمده بود: امّا بعد، با سرعت و به زودی به سوی ما حرکت کن که همه، چشم انتظار توییم و به غیر تو کس دیگر را نمی خواهیم.
امام حسین(ع) در آغاز، سکوت اختیار کرد و پاسخی به نامه های کوفیان نداد، تا این که نامه های آنان به حدود دوازده هزار نامه که پای هر یک از آن ها را چندین نفر و یا ده ها نفر امضا کرده بودند، رسید. در آن زمان به آنان پاسخ مثبت داد و درخواستشان را پذیرفت، و بدینسان آغاز نهضت کربلاء و انقلاب جهانی حسینی (ع) رقم خورد و خون در سراسر تاریخ بر شمشیر غلبه کرد ، عاشوراییان تاریخ جبهه ای واحد شدند و کربلاییان تاریخ نیز جبهه ای دیگر و اینک نیز زمانی دیگر ، یا باید حسنی بود و شهید شد و یا باید زینبی ماند ، پیام عاشورا را رساند ....
