ابوهاشم گوید: من و عده اى از شیعیان در زندان متوکل بسر مى بردیم و شخصى هم که مى گفتند از علویان و شیعیان است با ما بود.
روزى امام حسن عسکرى علیه السلام را به زندان آوردند. آن حضرت التفاتى کرد و فرمود: اگر کسى که از شما نیست در میان شما نبود مى گفتم که هر کدام چه وقت از زندان آزاد مى شوید، آنگاه با دست اشاره به آن مردى که مى گفتند از شیعیان و علویان است کرد که از نزد آنها خارج شود و او هم بیرون رفت .
سپس امام حسن عسکرى علیه السلام فرمود: این مرد از شما نیست از او دورى کنید، او نوشته اى در زیر لباس دارد که سخنان شما در آن نوشته و براى سلطان مى فرستد.
یکى از آنها برخاست و او را تفتیش کرد و دید کاغذى در زیر لباس دارد که همه اخبار زندانیان را در آن نوشته است .

امام حسن عسکرى علیه السلام وکلیل داشت که در منزل آن حضرت در اتاقى سکونت داشت و خدمتگزارى سفید پوست همراه او بود. روزى وکیل خواست خادم را بر دوش خود حمل کند اما خادم نپذیرفت مگر اینکه براى او شرابى بیاورد.
وکیل با ترفندى که به کار زد شرابى براى او تهیه کرد و نزد وى آورد.
ان اتاق وکیل و اتاق امام حسن عسکرى علیه السلام سه اتاق در بسته فاصله بود. وکیل حضرت گوید: من ناگاه متوجه شدم که درهاى بسته باز مى شود و امام علیه السلام تشریف آورد و درب اتاق ایستاد و فرمود: از خدا پروا کنید، از خدا بترسید، و وقتى صبح شد مرا از خانه بیرون کرد و دستور داد خادم را بفروشند.

زمانى که امام حسن عسکرى علیه السلام در زندان صالح بن وصیف بسر مى برد عباسیون و صالح بن على و کسانى که از مذهب تشیع منحرف بودند نزد صالح رفتند تا از او بخواهند بر امام حسن علیه السلام سختگیرى کند.
صالح گفت : چه کنم ؟ من دو نفر از شرورترین افراد را بر او گماشتم اما در اثر مشاهده رفتار او هر دو در نماز و عبادت خود بسیار کوشا شدند. به آنها گفتم چه خصلتى در حسن بن على است که این گونه در شما تاثیر گذارده است ؟
گفتند: چه مى گویى درباره مردى که روز را روزه مى گیرد و شب را عبادت مى کند، نه سخن مى گوید و نه به چیزى سر گرم مى شود، وقتى به او نگاه مى کنیم رگهاى گردن ما مى لرزد و حالى به ما دست مى دهد که نمى توانیم خود را نگه داریم .
وقتى این سخنان را از صالح بن وصیف شنیدند ناامید برگشتند.

احمد بن اسحاق خدمت امام حسن عسکرى علیه السلام رسید و از او در خواست کرد نوشته اى به او بدهد آنگاه قلمى را هم که امام علیه السلام با آن نوشت از او مطالبه کرد و عرض کرد: فدایت شوم مطلبى در دل دارم که بخاطر آن غمگینم ، مى خواستم آن را از پدر شما سوال کنم که موفق نشدم .
حضرت فرمود: سوال تو چیست ؟
عرض کردم : آقاى من ! از پدران شما براى ما روایت کرده اند که خوابیدن پیامبران بر پشت و خوابیدن مومنین به جانب راست و خوابیدن منافقین به جانب چپ و خوابیدن شیاطین برو و بطور دمر است ، آیا همین طور است ؟
حضرت فرمود: بله همین طور است .

هارون بن مسلم گوید: پسرم احمد داراى فرزندى شد و من بسیار دوست داشتم که نام او را جعفر و کنیه اش را اباعبداللّه گذارم . نامه اى به امام حسن عسکرى علیه السلام نوشتم که در لشکرگاه محاصره بود و از او خواستم تا نام و کینه او را مشخص کند.
روز هفتم نامه امام علیه السلام بدستم رسید که در آن آمده بود نام او را جعفر و کنیه اش را اباعبداللّه بگذار و برایم دعا کرده بود.

احمد بن اسحاق گوید: بر امام حسن عسکرى علیه السلام وارد شدم و مى خواستم از امام بعد از او سوال کنم . امام علیه السلام قبل از سوال من فرمود: اى احمد بن اسحاق ! خداوند زمین را از زمان خلقت آدم تا روز قیامت از وجود حجت خالى نمى گذارد و به وسیله اوست که بلا را از اهل زمین دور مى گرداند، باران مى بارد و برکات زمین ظاهر مى شود.
عرض کردم : یابن رسول اللّه : امام بعد از شما کیست ؟
امام علیه السلام با عجله برخاست و داخل اتاق دیگر شد و در حالى که بچه سه ساله اى که همانند ماه شب چهاردهم زیبا بود را بر دوش داشت بازگشت و فرمود: اى احمد اگر نزد خداوند و ما داراى ارزش و مقامى نبودى فرزندم را به تو نشان نمى دادم ، او هم نام رسول اللّه صلى اللّه علیه و آله است که زمین را پر از قسط و عدل مى کند همانا گونه که پر از ظلم و جور شده است .
اى احمد! مثل او در این امت مثل حضرت خضر علیه السلام و ذوالقرنین است . به خدا قسم غیبتى مى کند که هر کس جز آنکه خداوند او را بر امامتش ثابت و استوار و استوار نگاه داشته است و توفیق دعا براى تعجیل در فرج او داده است از اعتقاد به او منحرف مى گردد.
عرض کردم : مولاى من ! آیا نشانه هاى دارد که قلبم به آن مطمئن شود؟
در این هنگام کودک سه ساله با زبان فصیح عربى گفت : انا بقیه اللّه فى ارضه و المنتقم من اعدائه .
من بقیه اللّه در زمین و انتقام گیرنده از دشمنان خدا هستم .
احمد بن اسحاق گوید: من در حالى که بسیار خوشحال بودم از محضر امام علیه السلام خارج شدم و روز بعد خدمت او رسیدم و عرض کردم : از لطفى که دیروز به من کردید بسیار مسرور شدم ، اما بفرمائید سنتى که از خضر و ذوالقرنین در او چیست ؟ امام علیه السلام فرمود: طولانى شدن غیبت اوست .
عرض کردم : یا بن رسول اللّه غیبت او طولانى مى شود؟
فرمود: قسم به پروردگارم اکثر معتقدین به او از امامتش بر مى گردند و کسى جز آنکه در عهد ولایت ما پا برجاست و ایمان در قلب او نوشته شده است و با روح الهى تایید شده است ثابت قدم نمى ماند.
اى احمد! آنچه به تو مى گفتم سرى از اسرار الهى است ، از دیگران مخفى بدار و از شکر گزاران باش که با مادر علیین بهشت خواهى بود.