صفیّه ، دختر عبدالمطلّب (ع) گوید:
هنگامى که امام حسین علیه السّلام تولّد یافت ، رسول خدا صلّى اللّه علیه و آله فرمودند: اى عمّه ! نوزادم را نزد من بیاور، که خداوند او را نظیف و تمیز گردانیده است .
هنگامى که نوزاد را خدمت پیامبر (ص) آوردم ، حضرت او را تحویل گرفت ؛
و زبان خود را در دهان نوزاد قرار داد و نوزاد آن را همچون شیر و عسل مى مکید و میل مى نمود؛ و سپس حضرت رسول (ص) در گوش راست نوزادش اذان ؛ و در گوش چپش اقامه گفت .
پس از آن ، جبرئیل علیه السّلام نازل شد و اظهار داشت :اى محمّد! خداوند متعال تو را سلام مى رساند و مى فرماید: نام این نوزاد را ((حسین ))، همچون ((شُبیر)) فرزند هارون قرار ده .
روز هفتم ولادت ، حضرت رسول صلّى اللّه علیه و آله براى نوزاد دو گوسفند عقیقه و قربانى نمود، همچنین موهاى سر نوزاد را تراشید و هم وزن آن به فقراء، نقره صدقه داد و فرمودند: در همین روز هفتم سنّت ختنه را جارى کنید.
امام جعفر صادق علیه السّلام فرمودند: زمانى که حضرت ابا عبداللّه الحسین سلام اللّه علیه تولّد یافت ، خداوند به خازن دوزخ خطاب نمود: به احترام نوزاد محمّد صلّى اللّه علیه و آله آتش را بر أ هلش خاموش گردان ؛ و همچنین به مَلَک مسئول بهشت وحى فرستاد: به جهت نوزاد محمّد صلّى اللّه علیه و آله بهشت را مزیّن گردان ؛ و نیز حورالعین را دستور بده تا خود را بیارایند و زینت بخشند.
منابع:
۱-اعیان الشّیعه ج ۱، ص۵۶۲ - ۵۱۰.
۲-بحارالانوار ج ۴۳، ص۲۴۰ و ۲۴۳.
