امام جعفر صادق (ع) حکایت فرمایند:
روزى در مراسم حجّ و طواف کعبه الهى ، زنى چون دیگر مسلمان ها مشغول طواف کردن بود، در حالتى که دستش از آستین عبایش بیرون و نمایان بود، که ناگاه مرد بوالهوسى

سُلَیْم بن قیس و دیگر راویان حدیث آورده اند:
هنگامى که خلافت و حکومت به دست معاویه رسید، از انواع شکنجه ها و جسارت ها نسبت به شیعیان امام علىّ (ع) و ذرارى فاطمه زهراء (ع) هیچ دریغ نمى کرد.و همچنین دین مقدّس اسلام و احکام الهى و نیز قرآن بازیچه بنى امیّه و بوالهوسان فرصت طلب قرار گرفت،

آورده اند روزى مروان بن حکم در جمع عدّه اى دهان به یاوه گوئى باز کرد؛ و به امام حسین (ع) گفت : چنانچه نسبتى با فاطمه دختر رسول خدا نمى داشتید، چگونه و به چه چیز بر ما بنى امیّه افتخار مى کردید؟

روزى رسول خدا به همراه امام علىّ بن ابى طالب صلوات اللّه علیهما در محلّى نشسته بودند، ناگهان حضرت ابا عبداللّه الحسین (ع)؛ که در سنین شش سالگى بودند وارد شدند.
پس حضرت رسول (ص) او را در آغوش گرفت ، و بر پیشانى و لب هایش بوسه زد؛ و وى را بر دامان خویش نشانید.

مرحوم شیخ صدوق (ره) در کتاب امالى خود به نقل از امام جعفر صادق (ع) آورده است :
هنگامى که حضرت ابا عبداللّه الحسین (ع) تولّد یافت ، خداوند متعال جبرئیل (ع) را مامور گردانید تا به همراه یک هزار ملائکه بر زمین فرود آیند و رسول اللّه (ص) را بر ولادت نوزادش تبریک و تهنیت گویند.

صفیّه ، دختر عبدالمطلّب (ع) گوید:
هنگامى که امام حسین علیه السّلام تولّد یافت ، رسول خدا صلّى اللّه علیه و آله فرمودند: اى عمّه ! نوزادم را نزد من بیاور، که خداوند او را نظیف و تمیز گردانیده است .

هنگامى که نوزاد را خدمت پیامبر (ص) آوردم ، حضرت او را تحویل گرفت ؛

در کتاب مقتل آل الرّسول (ص) حکایت شده است :
روزى یک نفر عرب بیابان نشین به محضر مبارک حضرت اباعبداللّه الحسین (ع) شرفیاب شد و اظهار داشت :
اى پسر رسول خدا! من دیه کامله اى را تضمین کرده ام ؛ ولیکن از پرداخت آن ناتوانم

(انس) گوید: نزد امام حسین (ع) بودم که کنیزى براو وارد شد و یک دسته گل به او تقدیم کرد.
امام حسین (ع) به او فرمود: تو را بخاطر خدا آزاد کردم .
انس گوید: من گفتم : او یک دسته گل که ارزشی ندارد براى تو آورد آنگاه او را آزاد مى کنى ؟

روزی امام حسین (ع) از کنار فقرا عبور مى کردند که دیدند آنها سفره ای پهن کرده و تکه نانى در آن گذارده اند و مشغول خوردن هستند. حضرت به آنها سلام کرد و ایشان هم جواب سلام او را دادند. آنگاه آن ها امام (ع) را دعوت کردند تا باآنان غذا بخورد. امام (ع) هم کنار آنها نشست و فرمود:

شخصی به نام (عصام بن مصطلق) گوید: روزى به مدینه وارد شدم و حسین بن على (ع) را با قیافه اى جذاب مشاهده کردم و به شگفت آمدم آنکاه هر چه از حسادت نسبت به پدرش در دل داشتم آشکار کردم . گفتم : تو فرزند ابوتراب هستى ؟ جواب داد: آرى ، من هم او و پدرش را مورد بدگویى بسیار قرار دادم .