معاویه سخن حساب شده را در بین مردم مطرح کرد که در ظاهر بیان ویژگیهاى اخالقى برخى از طوایف بوده بود. او گفت : طایفه بنى هاشم انسانهایى بخشنده اند پس هر گاه فردى از بنى هاشم دست از بخشش بردارد شباهت خود را به طایفه خویش ازدست داده است .
و (زبریها) بردبارند پس هر گاه یکى از آنها بردبارى خود رااز دست بدهد شباهتى به خود ندارد.

ى امام حسن علیه السلام با لباسى فاخر و وضعى آراسته و قیافه اى جذاب سوار بر مرکب خود شد و از منزل بیرون آمد، در بین راه یک یهودى فقیر با لباسهاى کهنه و اندامى ضعیف و لاغر به او برخورد کرد، از امام علیه السلام خواست توقف کند آنگاه ، در برابر او ایستاد و گفت : یا بن رسول اللّه ! جد تو (رسول خدا صلى اللّه علیه و آله ) مى فرمود:

نجیح گوید: حسن بن على علیه السلام را دیدم که مشغول خوردن غذا بود و سگى روبروى او قرار گرفته بود، هر لقمه اى که مى خورد یک لقمه هم به آن سگ مى داد.
عرض کردم : یابن رسول اللّه ! این سگ را از خود دور نمى کنى ؟
حضرت فرمود: رهایش کن زیرا من از خداوند حیا مى کنم که جاندارى به من نگاه کند و من بخورم و به او نخورانم .

روزى یکى از مردم شام وارد مدینه شد و دید امام حسن علیه السلام بر اسبى سوار است ، شروع کرد او را مورد لعنت قرار دهد اما امام علیه السلام چیزى به او نگفت . وقتى بدگوئى او به پایان رسید آن حضرت جلو رفت و بر او سلام کرد و خندید و فرمود: اى پیرمرد گمان مى کنم در این ب باشى و شاید اشتباه گرفته اى . اگر از آنچه گفتى طلب عفو کنى تو را مى بخشیم و اگر از ما در خواستى داشته باشى عطا خواهیم کرد، اگر راهنمائى بخواهى تو را

روزى مروان بن حکم که از دشمنان اسلام و ائمه علیهم السلام بود امام حسن علیه السلام را مورد بدگوئى قرار داد.
وقتى بدگوئى او به پایان رسید حضرت به او فرمود: من تلافى نمى کنم خداوند پاسخ تو را بدهد، اگر در آنچه گفتى راستگو هستى خداوند پاداش راستگوئى تو را بدهد و اگر دروغگو هستى خداوند جزاى دروغگوئیت را بدهد و خداوند شدیدتر از من از تو انتقام خواهد گرفت .

روزى معاویه به امام حسن علیه السلام گفت : من از تو بهترم .
امام علیه السلام فرمود: چرا اى پسر هند؟
معاویه جواب داد: زیرا مردم با من هستند و بدور من جمع شدند و به دور تو اجتماع نکردند.
امام علیه السلام فرمود: این سخن تو بدور از حقیقت است و همراهى مردم با تو بخاطر خبى تو نیست اى فرزند هند جگر خوار.

امام حسن علیه السلام دوستى شوخ طبع داشت . روزى به خدمت او رسید. امام علیه السلام فرمود: شب را چگونه صبح کردى ؟
او در جواب گفت : یابن رسول اللّه ! شب را بر خلاف رضاى خود و خدا و شیطان به صبح آوردم .
امام علیه السلام خندید و فرمود چگونه ؟