یا مجیر

۱. پیامبر (ص): مویز بخورید که خلطهاى درون را از غلیان مى اندازد؛ بلغم را آرام مى کند؛ عصب را قوى مى سازد؛ رنجورى را برطرف مى نماید و موجب خوش قلبى مى گردد.^(۴۰۷)
۲. پیامبر (ص): مویز بخورید که ... موجب خوش خلقى مى گردد؛ دل را پاک مى کند و غم و اندوه را از بین مى برد.^(۴۰۸)
۳. ظرفى سرپوشیده براى پیامبر آوردند. پیامبر، سرپوش آن را برداشت و فرمود: با نام خدا بخورید که مویز، خوردنى خوبى است ؛ عصب را قوى مى سازد؛ لاغرى ناشى از بیمارى را زائل مى کند؛ موجب فروکشى خشم مى گردد؛ سبب خوشنودى خداوند مى شود؛ دهان را خوشبو مى سازد و رنگ رخسار را صاف و روشن مى گرداند.^(۴۰۹)
۴. امام على (ع): مویز، قلب را استحکام مى بخشد؛ بیمارى را از بین مى برد؛ حرارت بدن را پائین مى آورد و دل را پاک مى کند.^(۴۱۰)
۵. امام صادق (ع): اگر قحطى به شما رو کرد، خود را با اندکى مویز، سیر کنید.^(۴۱۱)
۶. پیامبر (ص): هر کس بر خوردن مویز در حالت ناشتا مداومت داشته باشد، فهم و حافظه و ذهن قوى ، روزى اش مى گردد و از بلغمش کاسته مى شود.^(۴۱۲)
۷. امام رضا (ع): هر کس مى خواهد حافظه اش قوى گردد، هر صبح در حالت ناشتا، هفت مثقال مویز بخورد.^(۴۱۳)
۸. امام على (ع): هر کس در ابتداى روز، بیست و یک عدد مویز سرخ بخورد، خداوند هر بیمارى و ناخوشى را از او دور مى کند.^(۴۱۴)
۹. هر کس در حالت ناشتا، بیست و یک مویز سرخ بخورد، هیچ چیز ناخوشایند در بدنش نخواهد دید.^(۴۱۵)
۱۰. خوردن بیست و یک عدد مویز سرخ در هر صبح و در حالت ناشتا، هر بیمارى - به جز بیمارى مرگ - را دور مى کند.^(۴۱۶)